Η SpaceX πέτυχε με το Starship ένα ορόσημο που μέχρι τώρα έμενε εκτός των δοκιμών της: στην 14η πτήση του, το μεγαλύτερο και ισχυρότερο σύστημα εκτόξευσης που έχει κατασκευαστεί έφτασε για πρώτη φορά σε τροχιά. Η αποστολή δεν ήταν τέλεια, όμως απέδειξε ότι το όχημα μπορεί να περάσει από την εκτόξευση στην ανάπτυξη φορτίου και στην επιστροφή του ανώτερου σταδίου.
Η κρίσιμη στιγμή της πτήσης
Το Starship απογειώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου από το Starbase του Τέξας. Ένας από τους έξι κινητήρες του ανώτερου σταδίου σταμάτησε κατά την άνοδο, προκαλώντας προσωρινή αμφιβολία για το αν η αποστολή θα συνεχιστεί. Οι ελεγκτές πτήσης τελικά έδωσαν το «go» και, περίπου 25 λεπτά μετά την εκτόξευση, το Ship άναψε για λίγο έναν κινητήρα Raptor ώστε να εισέλθει σε χαμηλή γήινη τροχιά.
Το Super Heavy, ο προωθητικός πυραύλος πρώτου σταδίου, επέστρεψε στον Κόλπο του Μεξικού περίπου επτά λεπτά μετά την απογείωση. Το Ship παρέμεινε σε τροχιά αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσει το βασικό σκέλος της αποστολής και αργότερα προσθαλασσώθηκε στον βόρειο Ειρηνικό, περίπου τρεις ώρες και οκτώ λεπτά μετά την εκτόξευση. Το σκάφος ανατράπηκε και εξερράγη όταν χτύπησε στα κύματα, αλλά η έκρηξη ήρθε μετά την επίτευξη των βασικών στόχων.
Οι 26 δορυφόροι Starlink
Το σημαντικότερο επιχειρησιακό τεστ ήταν η ανάπτυξη 26 δορυφόρων Starlink V3 σε λειτουργική τροχιά. Η διαδικασία κράτησε περίπου 30 λεπτά και έδωσε στη SpaceX την πρώτη ευκαιρία να αποδείξει ότι το Starship μπορεί να μεταφέρει και να απελευθερώνει πραγματικό φορτίο σε τροχιά.
Τρεις από τους δορυφόρους έφεραν κάμερες και κατέγραψαν εικόνες του Ship. Οι μηχανικοί θα χρησιμοποιήσουν το υλικό για να μελετήσουν την προστασία από τη θερμότητα, η οποία πρέπει να αντέχει την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα. Στην προηγούμενη Flight 13 είχαν αναπτυχθεί Starlink σε υποτροχιακή διαδρομή· αυτή τη φορά το φορτίο παρέμεινε σε τροχιά.
Τι αποδεικνύει — και τι όχι
Η επιτυχία δείχνει ότι η έκδοση 3 του Starship μπορεί να συνδυάσει εκτόξευση, τροχιακή εισαγωγή, ανάπτυξη δορυφόρων και επιστροφή. Το σύστημα έχει ύψος περίπου 124 μέτρα και, σύμφωνα με τα τεχνικά στοιχεία της SpaceX, σχεδιάζεται να μεταφέρει πάνω από 100 μετρικούς τόνους σε τροχιά. Η πλήρης επαναχρησιμοποίηση των δύο σταδίων παραμένει ο κεντρικός στόχος, επειδή αυτή θα μπορούσε να μειώσει δραστικά το κόστος και τον χρόνο μεταξύ των αποστολών.
Η Flight 14, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι το Starship είναι ήδη έτοιμο για τακτικές εκτοξεύσεις ή επανδρωμένες αποστολές. Η SpaceX δεν έχει ακόμη δοκιμάσει την ανάκτηση του Ship με σύλληψη από τους βραχίονες του πύργου, ούτε έχει επιδείξει ανεφοδιασμό καυσίμων σε τροχιά. Για αποστολές στη Σελήνη ή στον Άρη θα χρειαστούν πολλαπλές εκτοξεύσεις δεξαμενόπλοιων και αξιόπιστη μεταφορά καυσίμου στο διάστημα.
Η σύνδεση με το Artemis
Η NASA έχει επιλέξει το Starship ως τον πρώτο επανδρωμένο σεληνιακό προσεδαφιστή του προγράμματος Artemis. Πριν μεταφέρει αστροναύτες, το όχημα θα πρέπει να πετάξει επανειλημμένα με υψηλή αξιοπιστία, να αποκτήσει συστήματα υποστήριξης ζωής και να αποδείξει ότι μπορεί να ανεφοδιαστεί σε τροχιά. Η πτήση αυτή μειώνει ένα μεγάλο τεχνικό ρίσκο, αλλά δεν κλείνει τα υπόλοιπα.
Το επόμενο στάδιο δεν θα κριθεί μόνο από το αν το Starship φτάνει σε τροχιά. Θα κριθεί από το αν μπορεί να επαναλαμβάνει ολόκληρη την αλυσίδα —εκτόξευση, φορτίο, επιστροφή και επαναχρησιμοποίηση— με συνέπεια. Εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σε μια θεαματική δοκιμή και σε ένα σύστημα μεταφοράς που μπορεί πράγματι να υποστηρίξει τη Σελήνη και, αργότερα, πιο μακρινούς προορισμούς.
Πηγή: Space.com